Ali’nin mihrabı

گوش میدادم نیمه شب درد دلاشو

کاشکی من آب بودم

میگرفتم تو بغل اشک چشماشو

یا که سائل بودم

میشنیدم حتی واسه یه بار صداشو

اما چه فایده

کاشکی شمشیر بودم

مثل ذوالفقار میذاشتم دست تو دستاش

یا سپر‌که آخر شد همش خرج جهیزیه زهراش

یا اصلا خاک بودم

گرد و خاکی میشدم به زیر‌ پاهاش

اما چه فایده

این علی علیِ سابق نیست

خوشی هم‌ که بر نمیگرده

حق داره آخه با این دستاش

زهراشو‌ خودش کفن کرده

با یه دل شکسته

دستای پینه بسته

علی رفت

بهتره بگیم ما

روزی که رفته زهرا

علی رفت

غربت آخه بیشتر از این

پهلوون خونه نشین